geselecteerd als gefixeerd bericht

Welkom lezers!
Mijn naam is Mike van Dooyeweert en dit is een nieuwe weblog waarop ik regelmatig verhalen, gedichten en andere schrijfsels van mijn hand zal plaatsen.

Zie het als een literaire uitlaatklep.

Een verzoek: vraag het altijd even aan mij wanneer je iets op deze weblog wilt gebruiken (uiteraard met bronvermelding) voor bijvoorbeeld je eigen weblog. Ga niet zomaar in het wilde weg stukjes jatten!

Zo ben je niet opgevoed.

november 15, 2006
By mikeschrijft on 05:57

3VOOR12/Utrecht: Counter Culture Festival

De mensen in de organisatie van het Counter Culture festival zijn afkomstig uit de kraakbeweging, of zijn sympathisanten daarvan. “Het merendeel van ons woont in een kraakpand, of heeft er in gewoond”, meldt Rutger van den Dool, een van organisatoren.

Het festival is dan ook een protest tegen de gemeente, omdat deze het afgelopen jaar diverse kraakpanden in Utrecht (met de Vismarkt, het voormalig Wilhelmina Kinderziekenhuis, de Vliegende Hond en de voormalige Dump als bekendste) heeft laten ontruimen. “In kraakpanden vinden ook vaak culturele evenementen plaats”, zegt Van den Dool. “Door middel van dit festival willen we laten zien wat zich op cultureel gebied afspeelt binnen de kraakbeweging.”

Daarbij moet het festival vooral een tegenwicht bieden voor de grote, commerciële evenementen. Van den Dool: “Wij hebben geen grote sponsors, zoals bij grote festivals wel het geval is. Op die festivals kom je vaak meer reclame tegen dan dat je bandjes ziet. Verder kiezen we duidelijk niet voor de op TMF gehypete bandjes, maar voor de alternatieve bands die bij het grote publiek niet zo bekend zijn. Het zijn vooral bands die populair zijn binnen de kraakbeweging.”

Wat betreft de programmering heeft de organisatie geprobeerd te zorgen voor een zo breed mogelijk aanbod. Diverse genres zoals progressieve pop, electro en freak core komen aan bod. Naast de Nederlandse bands, waaronder Utrechtse acts Inumane, Lushus en Hysteria zijn in de programmering ook drie internationale namen te vinden: Jmenfou uit Zwitserland, het Franse Grzzz en het Duitse 14 Inch General. Verder treedt de Nederlandse band 3-1 op.

Counter Culture is bijna helemaal opgezet zonder hulp van de gemeente. Dat komt voort uit de DIY (Do It Yourself) gedachte die heerst binnen de kraakbeweging. “We hebben genoeg spullen om het festival zelf op te zetten”, zegt Van den Dool. “Verder kun je ook niet vrolijk samen gaan werken met een gemeente die eerder kraakpanden heeft laten ontruimen.”

De vergunning heeft de organisatie uiteraard wel via de gemeente moeten regelen. “Er is teveel geld in gestoken om het risico te lopen een illegaal festival te organiseren”, legt Van den Dool uit. “Het is een volkomen legaal festival.”

Om aan het geld voor het festival te komen zijn ‘enkele benefietjes’ georganiseerd. Verder draait de organisatie van Counter Culture op vrijwilligers. “We proberen er met z’n allen wat van te maken”, zegt Van den Dool. Over de financiën maakt hij zich geen al te grote zorgen: “Het lukt ons wel om het rond te krijgen.”

Het Counter Culture festival wordt op 13 mei gehouden in park Lepelenburg in Utrecht. Het programma begint om 14.00 uur. Counter Culture is gratis toegankelijk. Meer informatie is te vinden op de website, die hiernaast staat aangelinkt.

Het oorspronkelijke artikel vind je hier.

mei 24, 2006
By mikeschrijft on 20:25

Interview Michiel Veenstra

Op 4 oktober heb ik Michiel Veenstra geïnterviewd. Dit naar aanleiding van zijn nieuwe radioprogramma op 3FM: Met Michiel. Dat programma was de dag daarvoor officieel van start gegaan.

‘Radio maken bij 3FM is toch een droom die uitkomt’

Door Mike van Dooyeweert

HILVERSUM – Overal waar hij werkt sieren afbeeldingen uit Disneytekenfilms en de Muppetshow het kantoor van radiopresentator Michiel Veenstra (29). Zo ook in zijn nieuwe kantoor bij popzender 3FM. Hij voelt zich er al helemaal thuis. Programma maken bij deze zender is voor hem een droom die uitkomt.

Veenstra maakte onlangs de overstap van Radio Veronica naar de NPS op 3FM. Bij die zender maakt hij sinds eergisteren van maandag tot en met donderdag een radioprogramma van 8 tot 10 ‘s avonds: ‘Met Michiel’. Daarmee wordt hij de opvolger van Sander Lantinga, die de overstap maakte naar BNN en besloot zich meer met tv bezig te gaan houden.

Michiel is tevreden over zijn eerste uitzending. “Natuurlijk was ik nog wel een beetje onwennig. Er waren ook zeker punten waarvan ik dacht: dat moet anders, maar dat zal altijd zo blijven. Ik heb nu al weer zin in vanavond.” Wat betreft de zenuwen viel het mee. “Het eerste presentatiestuk van de uitzending”, zegt Michiel, “beleefde ik wel als in een soort van roes, maar ik had verder geen last van zweet ofzo.” Voordat hij officieel begon met zijn programma, heeft hij eerst al een paar keer proef gedraaid in de nacht bij 3FM, de ergste zenuwen waren er dus al een beetje af. “De eerste keer dat ik ‘s nachts ging draaien was ik wel heel zenuwachtig. Maar ook na die uitzending had ik eigenlijk meteen al zin in meer.”

Aan de muur in Veenstra’s kantoor hangt een brief die geschreven is door Sander Lantiga, Michiel’s voorganger op het tijdstip van 8 tot 10. In de brief wenst Lantiga hem succes. “Ik moet toch een man vervangen die een hele schare fans had. Ik ben Sander niet en ik ga hem ook niet nadoen”, benadrukt Michiel. “Ik vond het daarom wel tof, dat de reacties op mijn eerste uitzending best positief waren.”

Waar andere radiopresentatoren tussen de platen door veel aandacht besteden aan de meest uiteenlopende onderwerpen, ligt bij Veenstra, meer nog dan bij zijn voorgangers op het tijdstip 8-10, de nadruk op de muziek. Dit is ook te merken aan de rubrieken tijdens de uitzending: een popquiz, muzieknieuws, een wedstrijd waarbij luisteraars moet kiezen tussen twee nieuwe singles en een half uur lang verzoeken draaien van diezelfde luisterschare. Vooral op dat laatste wordt, volgens Veenstra, erg positief gereageerd.

Het is een bewuste keuze geweest om de nadruk meer op de muziek te leggen. “De precieze balans zal weleens verschillen”, zegt Michiel. “Soms zal ik iets meer praten, soms zal er iets meer muziek zijn, maar muziek blijft absoluut de basis. Ik word erg blij als ik op de radio muziek kan draaien die ik zelf leuk vind en ik hoop dan dat de luisteraars hetzelfde gevoel krijgen. Je kunt mensen ook kennis laten maken met nieuwe platen.” Hij pakt wat cd’s van een stapel op zijn bureau. “Bijvoorbeeld een plaat van Nine Black Alps of iets van Weezer, daar moet je bij Veronica niet mee aankomen.”

Veensta vond het ‘zeker niet verkeerd’ om bij Veronica te werken, maar ‘de muziekkeuze was erwel wat beperkter’. “Daar werd sowieso alleen oude muziek gedraaid”, zegt Michiel. “Daarbinnen had je ook nog een bepaald segment waardoor bepaalde platen heel vaak voorbij kwamen. Bij Veronica was het zo dat je wist wat je kon verwachten: wie zin heeft in muziek uit de jaren 80 en 90, zet die zender op. Bij 3FM heb je meer vrijheid om mensen kennis te laten maken met nieuwe en onbekende muziek. Dat heeft mij altijd al aangesproken.”

Al langer had Michiel Veenstra graag bij 3FM willen draaien. “Het is ook de zender waar ik al jarenlang naar luister. Om er terecht te komen moet er echter net iemand zijn bij de zender die jou wil hebben.”

Voordat het 3FM balletje ging rollen, zat Veenstra bij Veronica, als mede-presentator tijdens de ochtendshow van Jeroen van Inkel. “Die stapte over naar de zender Q-Music, waar hij een weer een ochtendprogramma ging doen. Ik had mee kunnen gaan, maar ik had geen zin om weer zo’n programma te gaan doen. Bij Veronica heb ik al steeds meegedaan aan ochtendshows en dat wou ik niet weer gaan doen. Dan word je een soort meubelstuk. Op het moment dat ik moest gaan beslissen wat ik zou gaan doen, was ik al in gesprek met 3FM. Toen kondigde Sander Lantinga aan dat hij zou gaan stoppen met zijn uurtjes van 8 tot 10 en toen begonnen alle balletjes op zijn plaats te rollen. Ik wilde het graag, zij wilden het graag. Dus was het van: laten we het maar doen, jongens!”

Michiel Veenstra begon met radio maken bij Regio FM in Wierden, daarna maakte hij de overstap naar HOT FM in Haaksbergen. Ook bij deze zenders heeft hij eigenlijk altijd al muziekprogramma’s gedaan. “Het was altijd een lul met een stapel plaatjes”, grapt Veenstra. Bij HOT FM maakte hij kennis met Radio 538-presentator Barry Paf. “Op een gegeven moment zochten ze bij 538 nog een productiemedewerker. Hij heeft toen een goed woordje voor mij gedaan. Op die manier ben ik in de professionele radiowereld terecht gekomen: kruiwagen Paf.” Na verloop van tijd nam Veenstra ook daadwerkelijk plaats achter de microfoon bij 538.

Naast het radio maken, volgde Veenstra de richting digitale journalistiek op de School voor Journalistiek in Utrecht. Dat resulteerde even later in Angry Bytes, een internetbedrijf dat hij samen met wat andere mensen opzette. Door zijn internetwerkzaamheden had hij minder tijd voor zijn radiowerk bij 538. Dat ruilde hij dan ook in voor een plaats in het weekend bij alternatieve muziekzender Kink FM. Toen in 2002 besloten werd om een herstart te maken met Veronica Radio, ging hij daar programma’s maken: eerst als enige presenterende dj en alleen op de kabel. Later in de ether, onder de vleugel van Sky Radio.

Over de momenten uit z’n radiocarrière die hem het meeste bij zijn gebleven, hoeft Veenstra niet lang na te denken. “Daar hoort zeker operation Iraqi Sunrise bij. Een week lang heeft Veronica toen radio gemaakt vanuit een legerbasis in Irak. Dan zit je dus in een oorlogsgebied. Na de uitzendingen maakten we dan ook excursies. Je maakte kennis met de Nederlanders die daar zaten en je praatte met de lokale bevolking. Verder vond ik de radiotrip naar Las Vegas ook geslaagd. Op het sociale vlak is dat misschien minder een hoogtepunt, maar het was wel leuk. En het feit dat ik nu bij 3FM zit. Dat is toch een droom die uitkomt.”

december 1, 2005
By mikeschrijft on 00:47

Vla

Paul de Leeuw heeft sinds kort een nieuw programma: Mooi Weer De Leeuw. Afgelopen maandag ben ik dat programma toch eens gaan kijken. Ik had tot dan toe nog geen aflevering gezien en ik was toch benieuwd.

Ik vond de programma’s van Paul de Leeuw meestal wel grappig. Vooral de streken die hij uithaalde in zijn NCRV tijd (ik noem een Anneke Grönlo imitatie die niet in goede aarde viel). Je kon er de donder op zeggen dat hij het niet lang bij die omroep zou uithouden en weer terug zou gaan keren bij de VARA.

Inmiddels is hij bij die omroep al weer een paar programma’s verder met Mooi Weer De Leeuw. Het idee van het programma is op zich best leuk: het publiek zelf bepaalt wat er in de uitzending behandeld wordt. Iedereen heeft zo z’n eigen wensen en sommige daarvan wordt tijdens de uitzending zelf nog in vervulling gebracht. De een wil in het hele land in een bushokje hangen, de ander heeft een koffertje dat nodig gepimpt moet worden.

Het moment waarop ik bijna afhaakte, was het moment van de vla: er werden een badkuip en een jacuzzi vol met vla de studio binnen gereden. De Leeuw riep mensen uit het publiek op om, als ze daar zin in hadden, in de vla te springen.

Vervolgens komt een stelletje mongolen naar beneden gehuppeld en springt er in grote getale middenin. Hilariteit alom in de studio. Tja, misschien is het leuk voor de mensen daar, ik zat er naar te kijken en dacht: “Is dit nu leuke tv?”

Mensen op tv in de vla laten springen is net zoiets als een watergevecht: het kan leuk zijn als je er zelf middenin zit, maar als je er naar moet gaan zitten kijken begint het toch stierlijk te vervelen.

Gelijk was ook het hele programma ontregeld. Mensen die onder de vla zaten en in de slappe lach uitbarstten, de presentator zelf die, tussen de onderwerpen door, nog regelmatig aan het zeuren was over dat hij er echt voor zou gaan zorgen dat de mensen weer schone kleding zouden krijgen. Chaos kan leuk zijn, maar in dit geval was het irritant.

Kom op Paul! Jij hebt toch geen vla nodig om grappig te zijn? Als je die shows van jou op deze manier blijft vullen (in dit geval ook letterlijk), dan haak ik echt af. Ik ken genoeg series, programma’s, mensen, waar ik om kan lachen zonder dat daar vla bij in het spel komt. Misschien moet ik daar mijn motto van maken: het is ook wel grappig zonder vla.

augustus 31, 2005
By mikeschrijft on 14:52

Interview met Roeland van Zeijst

Roeland van Zeijst (30) is geboren op 16 december 1974 in Ugchelen. Van Zeijst is HBO ingenieur Hogere Informatica. In 2005 hoopt hij af te studeren in de doctoraalopleiding Intelligente Systemen. Verder volgt hij een cursus Arabische taal en cultuur.
Zijn radiocarrière begon bij de Apeldoornse Ziekenomroep, waar hij programmaleider werd. Ook werkte hij vijf jaar lang voor de lokale radio. In 2000 maakte Roeland de overstap naar de AVRO. In de zaterdagnacht op 3FM presenteerde hij als Razende Roeland het programma Pyjama FM. In 2002 maakte hij de overstap naar radio 2, nog steeds voor de AVRO. Hij hield zich bezig met het op poten zetten van een mediaprogramma op radio 2. Dat is het programma dat hij tot op de dag van vandaag nog steeds iedere week vormgeeft en presenteert en presenteert: Antenne 2. Hij maakt dit programma samen met producer Arjan Snijders en redacteur Mischa Stubenitsky. Sinds enkele maanden neemt Roeland om de twee weken ook de presentatie op zich van het radio 1 programma Nachtdienst.

‘Ik vind het wel belangrijk dat er zoiets is als een talentenprogramma in de nacht’

De AVRO-afdeling van het AKN gebouw lijkt uitgestorven. Volgens Roeland is dat op zaterdag altijd wel een beetje zo. In het AKN gebouw zitten de omroepen AVRO, KRO en NCRV bij elkaar. Iedere omroep heeft z’n eigen studio en een eigen verdieping in het enorme gebouw.

Zo’n beetje ieder AVRO-programma heeft z’n eigen stukje redactie op deze verdieping. Van de Arbeidsvitaminen tot de programma’s van Z@ppelin. De Antenne 2 redactie is ondermeer te herkennen aan het grote whiteboard dat aan de muur hangt. Op dit bord staan met stift de items beschreven waar het team voor de komende uitzendingen mee aan de slag gaat.

Roeland gaat zitten achter het bureau dat normaal gesproken ook zijn werkplek is. Het interview kan beginnen. Ik praat met hem niet alleen over zijn tijd bij de Ziekenomroep en zijn 3FM tijd, maar ook over zijn huidige programma. Welk programma hij ook presenteert, Roeland vind een ding heel belangrijk: dat hij zichzelf kan blijven. “Als ik daardoor eerder van het toneel verdwijn: dan is dat maar zo.”

“Ik was altijd al geïnteresseerd in radio. Dat moet je zeker zo zeggen. Ik was echt zo’n radionerd die op z’n achtste thuis ‘radioprogrammaatjes’ ging maken. Er is altijd wel een innerlijke drang geweest bij mij om radio te gaan maken. Op m’n twaalfde had ik al als doel om een nachtprogramma te krijgen op 3FM. Dat is uiteindelijk gelukt. Vanaf dat ik vrij jong was heb ik nachtradio altijd al wel leuk gevonden. Dat was spannende radio.

Ziekenomroep

Bij de Ziekenomroep van Apeldoorn werkte ik als programmaleider. Het was een organisatie van zo’n 70 vrijwilligers. Op een gegeven moment besloot men om de werkwijze van de Ziekenomroep te wijzigen. In plaats van iemand die alles regelde, moesten er meerder mensen komen voor verschillende functies.

Ik had toevallig een opleiding waar ook een stuk bestuurskunde in zat. Voor die tijd was ik al bezig met het opzetten van bedrijfjes. Zo ben ik eigenlijk in de functie van programmaleider terecht gekomen.

Ik ben wel een leider van het consensusmodel. Het is voor mij belangrijk dat de neuzen dezelfde kant op staan.

Je moet als programmaleider veel luisteren naar wat voor programma’s er allemaal gemaakt worden. Als iemand echt niet bereid is om mee te werken, dan moet je soms de harde beslissingen kunnen nemen.

Over het algemeen heb je wel te maken met mensen die zich er echt voor willen inzetten. Je hebt ook mensen die daar alleen maar zitten omdat ze willen presenteren. Dat hoeft niet in de weg te zitten. Als je met elkaar maar goed afspreekt waar je mee bezig bent.

Er wordt altijd wel heel denigrerend gedaan over de Ziekenomroep, maar het is toch iets anders dan de lokale omroep. Bij de Ziekenomroep moet je goed in de gaten houden wat je doet.

Razende Roeland

Bij 3FM deed ik Basically alles wat god verboden heeft. Het was een nogal experimenteel programma. Voor mij was het zoiets van erop of eronder. Ik had het idee dat ik aan mijn baas moest laten horen dat ik iets kon. Dan kwam het voor dat ik soms zoveel items had dat er bijna geen muziek meer aan de pas kwam.

Wat ik altijd wel leuk vond is dat mensen reageerden als ik iets op de radio aan de kaak stelde. Ik vond het belangrijk om iets los te maken bij mensen. Dat mensen over dingen gingen nadenken. Dat is nog steeds wel wat ik wil. Bij 3FM was dat makkelijk. Ik kon destijds meer experimenteren dan nu op de zondagmiddag.

Het programma was, zoals ik het destijds zelf omschreef: zinloze wegwerp radio, een vergaarbak van van alles en nog wat, maar toch met een rode draad. We zaten met een leuke club in de nacht.

Het programma heeft zelfs tot juridische procedures geleid. Een voorbeeld daarvan was de rubriek Vlees Vrees. Dat was in 2001. Dat was de tijd waarin iedereen het te doen had met dierenleed. Er waren ziektes als BSE, Salmonella en dergelijke. Toen ben ik met iemand op zoek gegaan naar vleessoorten die mensen normaal gesproken niet durven te eten. Dat varieerde van sprinkhanen tot rioolrat tot krokodil. Wij gingen dat vlees dan in de studio klaar maken en opeten. Dat vonden de mensen wel leuk.

Totdat we in de laatste uitzending besloten om, volgens Zuid-Amerikaans recept, cavia te gaan eten. Op de radio zeggen dat je cavia gaat eten: dat moet je dus niet doen. Als je dat aankondigt krijgen mensen ineens medelijden. Mensen belden in een keer op dat ze het zielig vonden. Het heeft zelfs tot opzeggingen bij de AVRO geleid. Toen kwam de baas wel even vragen wat ik aan het doen was.

Maar het doel was bereikt: ik had mijn punt gemaakt. Als je bijvoorbeeld dieren gaat eten als rioolratten, dan vinden mensen het niet erg. Zodra je aan lieve diertjes komt, dan komen de mensen in protest. Je laat hiermee de hypocrisie zien. Die kwaadmakende emoties gaven wel aan dat we een punt maakten. Hiermee heb ik me toch wel in de kijker gespeeld bij de AVRO.

Wel belangrijk was: ik was zelf een nieuw talent. Ik wou kijken of ik ander nieuw talent de kans kon geven om door te breken. Als een soort van doorgeefluikje. Bijvoorbeeld als iemand thuis rapplaatjes zit op te nemen, dat ik dan gewoon het mp3-tje op de radio draai. Soms kreeg ik dan ook telefoontjes van platenmaatschappijen van wat is dat?

De overstap

Eigenlijk heb ik gekozen om het Antenne 2 te gaan doen, omdat we het vanaf de grond gingen opzetten. Om nu te zeggen dat het mijn kindje is, dat is niet eerlijk tegenover de redacteuren die meegeholpen hebben het programma op te bouwen. Maar ik ben wel een beetje de vader van het programma. Ik wou iets anders maken dan wat ik al gemaakt had.

Ik ben echt vanaf mijn nulde bezig met media. Als we op school een scriptie moesten schrijven, dan schreef ik bijvoorbeeld iets over het Nederlandse omroepbestel. Niemand anders was daar in geïnteresseerd. Bij het willen opzetten van het programma werd mij destijds gevraagd: heb jij iets met media? Nou, ik dacht het wel.

Bij het radio maken kun je proberen om de blik van mensen te verruimen. Dat kun je doen met vormgeving. We in het programma vaak sketches die bepaalde onderwerpen uit de media op de hak nemen. We proberen altijd onderwerpen te kiezen die dicht bij de luisteraar liggen, maar die nog niet uitgekauwd zijn door alle media. Dat lukt je door een bepaalde bril op te zetten waardoor je dingen opmerkt die andere mensen niet zien.

Met z’n drieën werken we nu een hele week lang aan twee uur radio. Voor een mediaprogramma is dat best een groot aantal. Het zorgt voor rijkere vormgeving. Je kunt iets meer afstand nemen. Daardoor vallen juist iets meer andere dingen op.

Op dit moment lukt het nog steeds om de jonge luisteraars naar ons programma te laten luisteren en tegelijkertijd de oudere doelgroep niet af te stoten.

Het verschil

Het verschil tussen het programma bij 3FM en het programma Antenne 2 is de restrictie. We maken nu een programma over media: wat gebeurt er op de radio of tv en in mindere maten in krant, tijdschrift of op internet.

Het gaat vaak over programma’s. Er zijn onderwerpen die er wel langs schuren, maar daar gaan we niet op in. In het begin hebben we heel lang gedaan om in te kaderen waar het over moest gaan. We hebben ons zelf in een bepaald hokje gestopt. Je kunt ook juist creativiteit halen uit beperking. Creatieve invalshoeken bedenken. Veel dingen waar ik een mening over heb passen niet in het programma. Op 3FM was het echt anything goes.

Kritiek

Wat ik erg vind is wat er bijvoorbeeld bij Noordzee FM gebeurt: de luistercijfers zijn slecht, kom, we nemen een bekende Nederlander. Iemand die bekend is van tv, of alleen maar een lekker koppie heeft wordt achter de microfoon gezet. Onbekend talent krijgt zo minder kans om het te maken.

Bij 3FM vind ik dat ze daar investeren in nieuw talent. 3FM is de enige plek in de nacht waar je enigszins kunt doen wat je wilt. Dat is wel minder geworden, de laatste jaren. Ik ken mensen die er zelf zitten of zaten. Zij zeggen: we mogen dit niet, we mogen dat niet.

Vaak zitten er ook al mensen in de nacht bij 3FM die al rondlopen bij bepaalde omroepen, bijvoorbeeld als producer. Dat gaat ten koste van echt nieuw radiotalent. Toch kan er best iets leuks in zitten: een producer die in de nacht gaat presenteren.

Roeland wijst naar een grote portretfoto die tegen een van de ramen aan staat. Het is een foto van de pas overleden AVRO dj Win Rigter.

“Onder Wim Rigter is er echt een opleidingstraject opgezet. Er is zo een gezellige club ontstaan. Het gaat bij 3FM wel goed. Iwan, die er tegenwoordig over gaat, is heel erg bezig met nieuw talent. Er zit veel potentie in de nacht op 3FM. Er valt alleen iets meer uit te halen.

Het is ook destijds ook ter sprake gekomen of ik terug zou willen komen bij 3FM. Mijn hart zegt dan meteen: ja, ik wil graag. Aan de andere kant gun ik die zender aan echt nieuw talent. Ik vind het wel belangrijk dat er zoiets is als een talentenprogramma in de nacht.

Wat ik sterk vind is als mensen zich niet gek laten maken door de nukken en willen van de Gooise matras. Ik vind het belangrijker om mezelf te blijven. Als ik daardoor eerder van het toneel verdwijn: dan is dat maar zo.”

Alle foto’s in dit artikel zijn door mij gemaakt. De bijbehorende fotoreportage vind je hier.

mei 4, 2005
By mikeschrijft on 13:44

Artikel voor school (03-03-’05)

‘Het kopiëren en plakken van tekst is wel makkelijk, maar niet echt spannend’

Door Mike van Dooyeweert

Ze zijn helemaal in tegenwoordig: weblogs. Iedereen die zelf graag aanwezig is op het internet en ook nog iets te vertellen denkt te hebben, houdt een weblog bij. Weblogs zijn persoonlijke dagboekjes op het internet. In eerste instantie bedoeld om meningen en opmerkelijke dagelijkse belevenissen op kwijt te kunnen. Tegenwoordig zijn weblogs in allerlei soorten en maten op het internet te vinden: van weblogs met de laatste nieuwsfeitjes, tot de weblogs met leuke linkjes en plaatjes. Van weblogs over politiek, tot poëtische uitlaatkleppen.

In de Verenigde Staten is de weblog als nieuwsbron in opkomst. Veel weblogs in de VS brengen feiten aan het daglicht, die de andere media links laten liggen. Een goed voorbeeld, is het nieuws rondom de op 12 februari opgestapte CNN-hoofdredacteur Eason Jordan. Als gastspreker op het Wereld Economisch Forum in Davos, eind januari, zei hij tussen de regels door dat Amerikaanse soldaten in Irak bewust journalisten onder vuur zouden nemen. Door de gewone media werd dit niet opgepikt, de vele weblogs in de Verenigde Staten gingen wel met het nieuws aan de haal. Uiteindelijk konden de andere media toen ook niet meer om het nieuws heen en moesten zij het alsnog brengen. De weblogs hadden echter de primeur.

“Ik weet niet of dat in Nederland ook zo is”, zegt Remco Sikkema, hoofdredacteur bij online magazine about:blank. “In Amerika heb je veel meer echte nieuwsweblogs dan in Nederland. Logs die echt het nieuws brengen en regelmatig bijgehouden worden. Op Nederlandse weblogs is veel kopieernieuws te vinden. Er is hier weinig opiniering. Een van de weinige sites die daar wel aan doet, is Geen Stijl.”

“Het is bij ons andersom”, schrijft Hoxha von Ploxha, een van de vaste webloggers op Geen Stijl. “De media pikken steeds vaker onze nieuwsfeitjes op omdat ze het lieten liggen.”

About:blank is de organiserende kracht achter de Dutch Bloggie awards: in verschillende categorieën worden weblogs verkozen tot beste weblog. Dit jaar werden de prijzen voor de vijfde keer uitgereikt, het was de derde uitreiking die georganiseerd werd door about:blank.

Op dinsdag 1 maart 2005 werden de winnaars van de Dutch Bloggie Awards bekend gemaakt. Een vakjury bestaande uit Erwin van der Zande, Jan Marijnissen, Joop Ridder, Miriam Monster, Peter Kentie, Peter Olsthoorn en Erik van Heeswijk, mocht de weblogs gaan beoordelen. De vakjury riep vandenb.com uit tot de best geschreven weblog, de prijs voor best vormgegeven log ging naar maanish.com. Als beste weblog werd Geen Stijl verkozen, een weblog die overigens ook bij de publieksjury van de verkiezing hoge ogen gooide.

In het juryrapport van de Dutch Bloggie Awards valt te lezen dat een weblog geen nieuw verschijnsel is en ook zeker geen hype. Ze zijn ‘here to stay’.
Dat weblogs zo populair zijn, komt onder meer doordat een weblog heel gemakkelijk te beginnen is. “Veel mensen willen toch op internet iets gaan doen”, zegt Sikkema van about:blank. “Ze willen bijvoorbeeld hun gedachten ergens kwijt. Dat kan heel makkelijk via een weblog. Weblogs zijn ook in populariteit aan het winnen. Daardoor denken andere mensen sneller: ik wil ook zoiets gaan doen. In het begin kopiëren ze de stijl nog een beetje, maar ze proberen er gaandeweg een eigen draai aan te geven.”

Een nadeel van een eenvoudig op te starten weblog, is dat ook verzonnen en valse berichten hun weg naar het internet vinden. Een bekend voorbeeld is het bericht dat vorig jaar geplaatst werd op een Nederlandse weblog. Daarin werd bekend gemaakt dat weerman Piet Paulisma een overstap zou gaan maken naar RTL 4. Binnen de kortste keren werd dit bericht overgenomen door andere media. Het bleek te gaan om een bericht dat was geplaatst om te kijken hoe snel een bericht opgepikt zou gaan worden door andere media. Eigenlijk een grap dus.

Op 24 februari 2005 berichtte Toestand, een krant die gemaakt wordt door derdejaars studenten van de School voor Journalistiek in Utrecht, over de veroordeling die de Raad voor Journalistiek uitsprak over weblog deblaricummer.nl. Op deze weblog werd ten onrechte gemeld dat een lokale PvdA fractievoorzitter af zou gaan treden en zich vervolgens bezig zou gaan houden met het verbieden van Kerstmis. Het artikel werd doorgestuurd naar twee lokale kranten. Peter van Rietschoten, de logger in kwestie, maakte duidelijk dat het om een grap ging. De Raad voor de Journalistiek vond dit echter geen goed argument, omdat het verhaal was gepresenteerd als nieuwsbericht.

Sikkema vindt een weblog nieuwswaardig als deze echt uniek nieuws te melden heeft. “Op de helft van alle weblogs staat nieuws dat ook al in de kranten staat. Ik vind het het leukste als ik iets lees wat ik nog niet eerder gelezen had. Ook iets als een persoonlijke mening brengt de meeste waarde met zich mee. Het kopiëren en plakken van tekst is wel heel makkelijk, maar het is niet echt spannend.”

Een ander voordeel van de weblogs is, volgens Sikkema, dat mensen direct op berichten kunnen reageren. “Bij een krant kun je een ingezonden brief insturen, naar een tv station kun je misschien een sms-je sturen, maar op weblogs kun je meteen reageren. Op zo’n manier kan er een hele discussie ontstaan tussen de reageerders. Soms zijn de reageerders zelfs heersender dan de loggers zelf. Reageren op reacties is ook gewoon erg leuk.”

maart 24, 2005
By mikeschrijft on 20:45

Antwan

Toch even een extra uitleg: Antwan is geen ficitef persoon, hij bestaat echt. Deze Antwan is, samen met mij en een stel andere (ex) radiocollega’s van mij, op stap geweest naar het concert van Voicst in de Melkweg op 5 maart 2005.

Antwan de Weerman, onder deze titel was hij altijd als item te horen tijdens het programma van ex Dijkland-collega Bert. Hij is eigenlijk alleen ‘weerman’, omdat dat woordje zo lekker rijmt op zijn naam. Antwan is namelijk geen weerman: hij is een eenvoudige, met zwaar Betuwse tongval pratende, boerezoon. Dat eenvoudig moet je in dit geval ook heel erg letterlijk nemen. Geen wonder dat mensen die hem voor het eerst op de radio horen, denken dat het om een typetje gaat. Ik wist al wel langer dat hij op de radio eigenlijk gewoon zichzelf is, maar op zo’n avond kom je er dan toch wederom achter dat het een apart mannetje is.

Hij zit daar op de achterbank, vaak een hele tijd zwijgend. Af en toe mompelt hij iets, heel binnensmonds en onverstaanbaar. Soms komt hij ineens met opmerkingen waarvan je denkt: huh? We reden door Amsterdam, nog steeds druk op zoek naar de Melkweg. Ineens zegt Antwan, zomaar uit het niets: “Er staan hier best veel fietsen langs de kant.”
Zodra hij hoort dat iemand een mening heeft over iets, reageert Antwan meteen. “Ja, dat vin ik ok”, mompelt hij dan, of: “Precies zoals jij dat zegt” (maar dan heel erg plat). Behalve dat, heeft hij ook nog zijn regelmatig terugkerende oneliners: “Vat ‘m in de moel, hè!”, of (zijn standaard afscheidszinnetje) “Dromt er niet van hè!”

Dan de eetlust van die gozer. Tijdens het concert zelf lijkt hij ineens spoorloos verdwenen, om even later terug te komen met een broodje in zijn hand. Na afloop, onderweg naar de auto, loopt hij weer even een broodjeszaak binnen om een broodje te kopen. Op de terugweg stoppen we bij een tankstation, waar hij naar binnen gaat en even later weer naar buiten komt met een heel pak koekjes, waarop hij meteen begint aan te vallen zodra hij in de auto zit.

Hij bedoelt alles overigens wel goed. Het is ook niet iemand die anderen snel een vlieg kwaad zou doen. Tijdens het concert geeft ie ook gewoon rondjes weg en als ie dan zo’n pak koekjes heeft, laat hij die ook nog even rondgaan. En toch: het blijft een opmerkelijk figuur.

maart 16, 2005
By mikeschrijft on 12:39

‘Je weet niet wat er op het spel staat!’

De Japanner liep over het perron, een leren koffertje bungelend aan zijn hand. Hulpeloos om zich heen kijkend, liep hij op een conducteur af.
“Hallo”, sprak de Japanner, terwijl hij tegenover de conducteur ging staan. Af en toe een blik werpend op de trein die acher hen klaarstond voor vertrek.
Japanner: “Is dit de trein naar Roosendaal”
Conducteur: “Ja, dat is de trein naar Roosendaal.”
De Japanner liep als een speer op de nog stilstaande trein af en begon op het knopje te drukken om de deur te kunnen openen.
Er gebeurde niets….
Hulpeloos keek de Japanner achterom, naar de conducteur.
Condcuteur: “Nee, dat kan niet meer. Deze trein gaat nu weg.”
De Japanner kreeg een teleurgestelde blik in zijn ogen.
Conducteur:”Over een half uur rijdt er weer een trein.”
Verschrikt keek de Japanner naar de conducteur. Hij zette zijn koffertje neer.
Woest kneep de Japanner zijn ogen samen. Hij kreeg een kwade frons op zijn gezicht.
Japanner: “Wat zei u daar?”
De trein begon achter hen in beweging te komen.
Conducteur: “Over een half uur komt er weer een trein.”
De Japanner bleef de conducteur woest aankijken.
Japanner: “U lijkt niet te begrijpen wat precies mijn bezwaar is.
De conducteur glimlachte breed. Zijn gelaat werd vrolijk. “Ach, maar ondertussen kunt u toch genieten van de sneeuw en de kou die je doen denken aan een echte, gezellige witte kerst. Alleen is het nu geen kers, dan. U kunt een krantje lezen, u kunt even wat muziek opzetten. Het is maar een half uurtje, meneer. “
De Japanner werd furieus. In een snelle beweging nam hij een dreigende karatehouding aan.
Japanner: “U lijkt niet te weten wat er allemaal op het spel staat.”
De conducteur keek hem verbaasd aan.
Nu begon de Japanner plotseling hardop te lachen. De conducteur lachte voorzichtig een beetje met hem mee.
Japanner: “Ha ha, ja dat is een klein inside grapje bij ons op kantoor. Ik ontwerp computerspelletjes.”
Hij liet zijn handen nu weer hangen.
De conducteur keek hem vragend aan.”
Japnner: “Er komen nog weleens buitenlandse klanten bij ons op kantoor en die kunnen dan de Japanse tekens op de spelletjesdoos niet lezen. Dan zeggen wij altijd ‘je weet niet wat er op het spel staat’. Erg grappig.”
De Japanner begon weer hardop te lachen.
De conducteur keek hem schaapachtig aan.
Conducteur: “Ha ha, ja.”
Nu verdween elk teken van blijheid van het gezicht van de Japanner.
Japanner: “Ik ben nog steeds boos!”
Conducteur: “Ja?”
Japanner: “Ja!”
Conducteur: “O euh….”
Even bleef het stil. Toen zei de Japanner: “Jahaa en nu?”
Conducteur: “Euhm…. ik zou u kunnen trakteren op lekker broodje, te halen bij de Kiosk. Als goedmakertje….”
De Japanner bleef woedend.
Japanner: “Die troep hier, zeker! Nee dank je! Zorg liever voor een trein!”
Conducteur: “Wat? Nu? Meteen?”
Japanner: “Ja, zo snel mogelijk”
Conducteur: “U moet niet het onmogelijke gaan vragen, meneer. Wij zijn de NS!”
Aan de houding van de Japanner te zien, was hij het hele gedoe nu al zat. Direct nam hij weer een dreigende karate-houding aan. Zijn keel produceerde het bijbehorende geluid.
De conducteur raakte niet van slag.
Hij begon zijn jasje uit te trekken en op de grond te gooien. De Japanner keek hem verbaasd aan. Nu begon de conducteur zijn broek uit te trekken.
De benen van de conducteur, die net nog slank hadden geleken, dijdden plotseling uit. Ze waren verworden tot dikke, kwabbige benen. Nu volgden de trui en het t-shirt.
Ook de rest van het lichaam, dat net nog slank geleken had, begon aan allerlei kanten uit te dijen.
De Japanner keek de conducteur met grote ogen aan. Tegenover hem, stond gewoon een sumo-worstelaar: een dikke man met slechts een onderbroek aan.
Sumo-worstelaar: “Ah, eindelijk! Die conducteurskleding gaat op een gegeven moment zo knellen!” Terwijl hij dat zei, pakte hij zijn haar aan de achterkant samen en maakte er een kort staartje van. Nu was hij een echter sumo-worstelaar.
De Japanner was te verbaasd om ook maar iets uit te voeren.
Sumo-worstelaar: “Nou…..waar waren we gebleven?”
De sumo-worstelaar begon in de richting van de Japanner te lopen. De Japanner zag de dikke buik dreigend op zich af komen.
Zwetend van angst begon de Japanner een stukje naar achteren te lopen. “Euh….euh…rustig…als u nu stopt, dan wil ik u wel een gratis computerspel aanbieden, mocht u daar interesse in hebben.”
De sumo-worstelaar snuifde: “Ik ken ook een spel. Jouw leven staat daarop.”
De twee waren elkaar dichter en dichter genaderd. Slechts een centimeter of 50 zat er nog tussen hen in.
Plosteling sprong de Japanner omhoog en stak in de lucht zijn rechterbeen naar voren. De Japanner stootte met zijn voet de sumo-worstelaar omver.
De sumo-worstelaar viel op de grond, ondertussen jammerend van de pijn.
De Japanner was inmiddels weer op de grond geland en tot rust gekomen.
Met een verbazingwekkend rustige stem zei hij tegen de sumo-worstelaar: “Echt, u heeft er echt geen idee van, wat er op het spel staat. Probeert u het maar eens.” De Japanner pakte zijn koffer op en opende die. Uit de koffer haalde hij een kartonnen doos tevoorschijn. Hij gooide de doos op het perron, naast de lijdende conducteur.
De verslagen conducteur krabbelde weer overeind en draaide zich om, zodat hij zijn normale kloffie weer aan kon gaan trekken.
Vanaf het moment dat de conducteur zich omdraaide om zijn conducteurstenue weer op te rapen, ging alles echt heel erg snel. Achter hen raasde een trein in sneltreinvaart voorbij.
In een flits draaide de conducteur zich om.
Conducteur: “Meneer, uw trein…..”
Geen spoor meer te bekennen van de Japanner.
Conducteur: “Meneer?
Toen hij naar rechts keek, zag hij nog net de voorbijrazende trein in de verte verdwijnen. Hij kon het mis hebben, maar hij dacht iets te zien op het dak van het achterste treinstel. Een vlek, zo leek het uit de verte.
De conducteur wist het: de Japanner was ontsnapt en zou misschien wel nooit meer wederkeren.
Vloekend trok de conducteur al zijn kledingstukken weer aan. Wanneer er mensen voorbij hem kwamen lopen, probeerde hij te doen alsof er niets aan de hand was en probeerde hij vrolijk hallo te zeggen.
Maar hij was niet vrolijk. Hij was zojuist verslagen.
“Verdomme”, mompelde de conducteur, “waar is de spoorwegpolitie als je die nodig hebt.” Verbaasd wierp hij een blik op het kartonnen doosje dat door de Japanner achter gelaten was. Hij bukte zich en raapte het doosje op.
Achter hem kwam een trein tot stilstand……het was de trein naar Roosendaal.
Nieuwsgierig schudde de conducteur de doos even op en neer. De doos rammelde.
Hij bekeek de doos eens beter. Op de omslag stonden Japanse tekens.
De conducteur fronste zijn wenkbrouwen. Hij had er inderdaad geen idee van wat er op het spel stond.

februari 27, 2005
By mikeschrijft on 16:46